De update

Inmiddels hebben we de focusgroepen gehouden en bijna alle diepte-interviews afgenomen. De studenten gaven het inzicht dat er zoveel schakeringen zijn in hoe je kunt studeren. Wanneer we het hebben over studie-succes, blijkt uit de verhalen steeds meer dat dit niet per definitie in connectie staat met alles netjes op tijd halen. Schrijver Etgar Keret, zei in een interview ooit dat het fijn is om dingen net een beetje verkeerd te doen om te voelen dat je leeft. Het volgen van de regeltjes, is voor veel van deze studenten geen kenmerk van intellectuele ontwikkeling. Ik vond het ontzettend verfrissend om met iemand te praten die een geheel ander leven naast zijn studie heeft, het ziet als een extra toevoeging op je leven. Deze respondent vond het onbegrijpelijk dat mensen in de bieb uren en uren aan het blokken zijn afgezonderd van de wereld en vroeg zich af waarom we niet een keer college in het bos konden hebben of een paper in de vorm van een tekening konden inleveren.

We hebben besloten onszelf ook te interviewen, aangezien we er met een klein beetje zelfreflectie achter kwamen dat wij ook binnen de onderzoeksgroep vallen. Na net dit interview te hebben afgelegd, denk ik nog even na over mijn bachelor-tijd. Ik ging met de verwachting naar de universiteit dat ik geïnspireerd zou worden, verlicht door docenten en vrij  en innovatief zou nadenken. Dit  is in de bachelor-fase slechts bij een aantal vakken gebeurd. Het grootste deel van de vakken waren erop gericht dat ik de kennis uit het boek kon reproduceren. Ja hoor dat kan ik wel, ik maak een foto in mijn hoofd van de pagina en dan print ik hem op het tentamen uit in schrift, maar wanneer mag ik nou zeggen wat ik denk en met originele dingen komen?  De dorst voor meer kennis, is deels gelest maar ik heb nog steeds behoefte aan meer intellectuele prikkels.

Het lijkt er steeds meer op in onze respondenten dat de langstudeerders de meest innovatieve, interessante studenten zijn die meer met hun tijd willen doen dan uit boeken leren. Ze starten een bedrijfje in dj-en, gaan een jaar naar India om daar kleine bedrijfjes op te zetten, zijn piloot ernaast of steken hun tijd in hun studentenvereniging. Wat ik ook een eye-opener vond, was de respondent die aankaartte dat er voor mensen met een functiebeperking geen aandacht en weinig ruimte was. Deze respondent had zelf ook een functiebeperking, maar dit moest elke keer opnieuw bestendigd worden en het programma wordt er niet op aangepast. In dat opzicht kunnen we veel leren van de VS, waar sommige universiteiten een volledig aangepaste leer-omgeving creëren op de behoeftes voor een persoon met een verstandelijk handicap. Echter er is ook in Nederland vooruitgang in de inclusiviteit van het universitair onderwijs. Een respondent gaf aan dat deze 30 jaar geleden nooit bij de universiteit terecht was gekomen, het is breder getrokken en spreekt meerdere lagen van de bevolking aan. Dat is ook waar. Moet een universiteit wel streven naar volledige inclusiviteit eigenlijk? Moet iedereen zich hier thuis-voelen? Of is het ok dat sommige mensen binnen zijn en andere niet? Is dit gewoon selectie en/of een hiërarchisch elitair uitsluitingsmechanisme? Meer verhalen, meer artikelen, meer kennis, meer vragen.

Leave a Reply